چقدر سخت است!

چقدر سخت است در این اوضاع بی روحی

           در این کشتار انسان های دل خسته در این صحرای بی آبی

                                           که در آزادی ما و شما غبطه می خوردند بر دل ها

آری چقدر سخت است بر زبان آوردنِ مرگِ آن برنا

               که در جنگ و دفاع از میهنِ خواهران و مادران و پدران صالح

                                             تیر زهر دشمن آزادی ایران را به دلش می خوانَد

چقدر سخت است در مزارش، صدای گریه ی مادر

                   که در آن سوز سرمای زمستان، به مزارش بنشیند تا صبح

                                     و به مانند زمستان به بهاری منتظر، اشک ریزد تا عصر

چقدر سخت است این ها را، شهدا دانستن

                              در مقابل کشته های دولت سرکوب را مردار!

                                           به خود آیید مردم! که شهید کرده اند بی گناهان را

با تو هستم ای هموطن...

مشت می کوبم بر در
پنجه می سایم بر پنجره ها
من دچار خفقانم خفقان
من به تنگ آمده ام از همه چیز
بگذارید هواری بزنم آی
با شما هستم آی
این درها را باز کنید
من به دنبال فضایی می گردم
لب باغی ـ سر کوهی - دل صحرایی
که در آنجا نفسی تازه کنم
می خواهم فریاد بلندی بکشم
که صدایم برسد
من هواری را سر خواهم داد
چاره درد مرا باید این داد کند
چه کسی می آید با من فریاد کند؟؟